اگر تا به حال با نرم‌افزارهای اسلایسر پرینتر سه‌بعدی کار کرده باشید، احتمالاً با گزینه‌ای به نام Infill یا درصد پرشدگی مواجه شده‌اید. ممکن است در نگاه اول تصور کنید هرچه درصد اینفیل بیشتر باشد، قطعه همیشه محکم‌تر و بهتر خواهد بود؛ اما در عمل موضوع کمی پیچیده‌تر است.

اینفیل ساختار داخلی قطعه چاپ‌شده را تشکیل می‌دهد و انتخاب درست درصد پرشدگی و الگوی اینفیل می‌تواند روی وزن قطعه، میزان مصرف فیلامنت، زمان چاپ، هزینه تولید و رفتار مکانیکی آن تأثیر قابل‌توجهی داشته باشد. از طرف دیگر، افزایش بی‌دلیل درصد اینفیل همیشه بهترین راه برای افزایش استحکام نیست و در بسیاری از قطعات، افزایش تعداد دیواره‌ها یا اصلاح جهت چاپ می‌تواند نتیجه مؤثرتری داشته باشد.

در این مقاله بررسی می‌کنیم که اینفیل چیست، درصدهای مختلف چه کاربردی دارند، کدام الگو برای چه قطعه‌ای مناسب‌تر است و هنگام انتخاب تنظیمات برای قطعات تزئینی، نمونه اولیه و قطعات صنعتی باید به چه عواملی توجه کرد.


⭐برای انتخاب تنظیمات مناسب پرینت سه بعدی مشاوره میخواهید؟

اگر نمیدانید برای قطعه خود چه درصد اینفیل و الگوی داخی یا تعداد لایه دیواره و متریال مناسب است مشخصات و کاربرد قطعه را برای کارشناسان چاپیتک ارسال کنید تا تنظیمات مناسب برای ساخت آن بررسی شود.

برای مشاوره و استعلام بر روی شماره زیر کلیک کنید:

۰۹۹۲۹۲۶۰۲۳۹ – مهندس رمضانی


اینفیل در پرینت سه‌بعدی چیست؟

اینفیل یا Infill به ساختار داخلی‌ای گفته می‌شود که اسلایسر در فضای داخلی یک قطعه ایجاد می‌کند. این ساختار معمولاً بین دیواره‌های بیرونی و لایه‌های بالایی و پایینی قرار می‌گیرد.

به‌عنوان مثال، یک قطعه پرینت سه بعدی FDM ممکن است از سه بخش اصلی تشکیل شود:
• دیواره‌های بیرونی یا Perimeter
• لایه‌های بالا و پایین
• ساختار داخلی یا Infill

درصد اینفیل مشخص می‌کند که چه مقدار از فضای داخلی قطعه با ساختار چاپی پر شود. در حالت کلی، ۰ درصد به معنای فضای داخلی تقریباً خالی و ۱۰۰ درصد به معنای پرشدگی کامل است؛ البته نحوه واقعی قرارگیری مواد به الگوی انتخاب‌شده و تنظیمات اسلایسر نیز بستگی دارد.

بنابراین دو قطعه با شکل ظاهری یکسان می‌توانند به دلیل تفاوت در درصد و الگوی اینفیل، وزن، زمان چاپ و رفتار مکانیکی کاملاً متفاوتی داشته باشند.

 


⭐درصد اینفیل چه تأثیری روی قطعه دارد؟

Two 3D-printed cubes showing different infill densities

درصد اینفیل تعیین‌کننده‌ی چگالی داخلی قطعه است و بر استحکام، وزن و مصرف فیلامنت تأثیر مستقیم دارد.

 

افزایش درصد اینفیل معمولاً باعث افزایش مقدار ماده داخل قطعه می‌شود و در نتیجه می‌تواند وزن، مصرف فیلامنت و زمان چاپ را افزایش دهد. با این حال، رابطه میان درصد اینفیل و استحکام یک رابطه ساده و خطی نیست.

به همین دلیل نمی‌توان گفت مثلاً قطعه ۴۰ درصد اینفیل دقیقاً دو برابر قطعه ۲۰ درصد اینفیل استحکام دارد.

استحکام نهایی به عوامل دیگری نیز وابسته است، از جمله:
• نوع فیلامنت
• تعداد دیواره‌ها
• ضخامت دیواره
• ارتفاع لایه
• عرض خط
• جهت قرارگیری قطعه روی صفحه چاپ
• شکل و هندسه قطعه
• نوع الگوی اینفیل
• محل و جهت اعمال نیرو
• کیفیت اتصال بین لایه‌ها

در یک قطعه صنعتی، بنابراین بهتر است درصد اینفیل را به‌عنوان یکی از پارامترهای طراحی و ساخت در نظر بگیریم، نه تنها عامل تعیین‌کننده استحکام.


آیا اینفیل بیشتر همیشه یعنی قطعه محکم‌تر؟

خیر.

این یکی از رایج‌ترین اشتباهات هنگام تنظیم پرینت سه‌بعدی است.

فرض کنید قطعه‌ای با دیواره‌های بسیار نازک دارید و درصد اینفیل را از ۲۰ به ۸۰ درصد افزایش می‌دهید. بخش زیادی از فضای داخلی قطعه پر می‌شود، اما اگر مشکل اصلی قطعه از ضخامت دیواره یا جهت نامناسب لایه‌ها باشد، افزایش شدید اینفیل لزوماً راه‌حل مناسبی نیست.

در بسیاری از کاربردهای مهندسی، ابتدا باید موارد زیر بررسی شوند:
1. ضخامت دیواره
2. جهت چاپ
3. هندسه قطعه
4. تعداد Perimeter
5. نوع متریال
6. سپس درصد و الگوی Infill

این رویکرد می‌تواند نسبت به پر کردن بی‌دلیل حجم داخلی، مصرف مواد و زمان چاپ را بهتر کنترل کند.


درصدهای مختلف اینفیل برای چه کاربردی مناسب هستند؟

هیچ درصدی وجود ندارد که برای تمام قطعات بهترین باشد. انتخاب مناسب باید بر اساس کاربرد واقعی قطعه انجام شود.

اینفیل ۰ تا ۱۰ درصد

این محدوده بیشتر برای مدل‌های تزئینی، ماکت‌ها یا قطعاتی که تحت بار مکانیکی جدی قرار نمی‌گیرند مناسب است.

مزیت اصلی این محدوده:
• مصرف کم فیلامنت
• وزن پایین
• زمان چاپ کمتر
• مناسب برای مدل‌های بزرگ و سبک

اما برای قطعاتی که باید نیروی قابل‌توجهی تحمل کنند، معمولاً انتخاب مناسبی نیست.

 

اینفیل ۱۰ تا ۲۰ درصد

این محدوده برای بسیاری از قطعات عمومی و نمونه‌های اولیه می‌تواند نقطه شروع مناسبی باشد.برای مثال: ماکت‌های کاربردی

مثال:

  • نمونه اولیه
  • قطعات دکوراتیو مقاوم‌تر
  • محفظه‌های سبک
  • قطعاتی که بار مکانیکی زیادی ندارند

منابع آموزشی صنعتی نیز محدوده حدود ۱۵ تا ۲۵ درصد را به‌عنوان نقطه شروع متداول برای بسیاری از قطعات معرفی می‌کنند، اما این عدد نباید به‌عنوان یک قانون ثابت در نظر گرفته شود.


اینفیل ۲۰ تا ۴۰ درصد

وقتی قطعه قرار است کاربردی‌تر باشد و تحت بار متوسط قرار بگیرد، می‌توان سراغ این محدوده رفت.

کاربردهای احتمالی:
• براکت‌ها
• قاب‌ها
• قطعات مکانیکی سبک
• قطعات کاربردی کارگاهی
• نمونه‌های عملکردی
• برخی قطعات خودرو یا تجهیزات

در این مرحله، انتخاب الگوی مناسب و تعداد دیواره‌ها اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.


اینفیل ۴۰ تا ۶۰ درصد

برای قطعاتی که باید استحکام بیشتری داشته باشند، این محدوده می‌تواند مورد توجه قرار گیرد.

اما قبل از انتخاب آن باید بررسی کنیم که آیا افزایش Infill واقعاً بهترین روش تقویت قطعه است یا خیر.

گاهی افزایش تعداد دیواره‌ها یا تغییر جهت چاپ می‌تواند نتیجه بهتری با مصرف مواد کمتر ایجاد کند.


اینفیل ۶۰ تا ۱۰۰ درصد

این محدوده برای شرایط خاص کاربرد دارد و نباید صرفاً با هدف «محکم‌تر شدن قطعه» به‌صورت پیش‌فرض انتخاب شود.

درصدهای بالا می‌توانند:
• مصرف فیلامنت را افزایش دهند
• زمان چاپ را افزایش دهند
• وزن قطعه را بیشتر کنند
• هزینه تولید را بالا ببرند

برای بعضی قطعات مهندسی، قطعات متراکم یا کاربردهایی که نیاز به ساختار داخلی بسیار پرشده دارند، درصدهای بالا منطقی هستند؛ اما انتخاب ۱۰۰ درصد همیشه به معنای بهترین طراحی نیست.


⭐بهترین الگوی اینفیل چیست؟

پاسخ واحدی برای این سؤال وجود ندارد.

الگوی مناسب به نوع بار، جهت نیرو، هندسه قطعه، انعطاف‌پذیری مورد نیاز و اولویت شما بین سرعت، وزن و استحکام بستگی دارد.

در میان الگوهای متداول می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
• Lines یا Rectilinear
• Grid
• Triangles
• Honeycomb
• Gyroid
• Cubic
• Adaptive Cubic

Prusa نیز هنگام انتخاب الگوی اینفیل، عواملی مانند سرعت چاپ، میزان پشتیبانی از لایه‌های بالایی، مقدار ماده مصرفی و انعطاف‌پذیری را مهم می‌داند


الگوی Grid برای چه قطعاتی مناسب است؟

3D-printed gear part with grid infill pattern

ساختار شبکه‌ای ساده و سریع برای چاپ قطعات عمومی و مکانیکی.

Grid یکی از الگوهای عمومی و شناخته‌شده است که ساختار شبکه‌ای ایجاد می‌کند.

برای بسیاری از قطعات عمومی و کاربردی می‌تواند انتخاب مناسبی باشد، به‌خصوص زمانی که به تعادل میان سرعت چاپ و استحکام نیاز داریم.

مزایای معمول آن:
• ساختار ساده
• سرعت مناسب
• کاربرد عمومی
• عملکرد مناسب در بسیاری از قطعات

برای یک قطعه ساده که نیاز به ویژگی خاصی در جهت‌های مختلف ندارد، Grid می‌تواند نقطه شروع خوبی باشد.


الگوی Gyroid چه مزیتی دارد؟

Cylindrical 3D-printed part showing gyroid internal pattern

ساختار موجی با استحکام بالا و وزن کم

Gyroid یکی از شناخته‌شده‌ترین الگوهای سه‌بعدی اینفیل است.

ساختار آن به‌جای شبکه‌های خطی ساده، از مسیرهای پیوسته و منحنی تشکیل می‌شود و می‌تواند رفتار متعادل‌تری در جهت‌های مختلف نیرو ایجاد کند.

از ویژگی‌های آن می‌توان به:
• نسبت مناسب استحکام به وزن
• عملکرد چندجهته
• ظاهر جذاب
• عدم تقاطع مسیرها در یک لایه
• امکان چاپ نسبتاً سریع

اشاره کرد. Prusa نیز Gyroid را به دلیل عملکرد مناسب در جهت‌های مختلف و نسبت استحکام به وزن، یکی از گزینه‌های برجسته معرفی می‌کند.

البته نباید صرفاً به دلیل نام Gyroid فرض کنیم که در هر قطعه و هر نوع بارگذاری، بهترین انتخاب است.


الگوی Triangles چه کاربردی دارد؟

3D-printed part with triangular infill pattern

مناسب برای قطعات سبک و تزئینی با فشار کم تا متوسط.

الگوهای مثلثی به دلیل هندسه خود می‌توانند برای برخی کاربردهای مکانیکی مفید باشند.

این نوع الگوها برای قطعاتی که نیاز به پشتیبانی و مقاومت مناسب در صفحه دارند می‌توانند گزینه مناسبی باشند.

با این حال، انتخاب آن باید با توجه به جهت واقعی نیرو انجام شود.

برای مثال، قطعه‌ای که از یک جهت خاص تحت فشار قرار می‌گیرد ممکن است با یک الگوی خاص بهتر عمل کند، در حالی که برای بارگذاری چندجهته انتخاب دیگری مناسب‌تر باشد.


Honeycomb برای چه قطعاتی مناسب است؟

3D-printed part with honeycomb internal structure

ساختار لانه‌زنبوری با نسبت عالی استحکام به وزن.

Honeycomb یا ساختار لانه‌زنبوری از الگوهای شناخته‌شده در چاپ سه‌بعدی است که به دلیل ظاهر و نسبت استحکام به وزن مورد توجه قرار گرفته است.

این الگو می‌تواند برای برخی قطعاتی که همزمان به وزن پایین و ساختار نسبتاً مقاوم نیاز دارند مفید باشد.

اما در مقابل، ممکن است نسبت به بعضی الگوهای ساده‌تر زمان چاپ یا مصرف مواد بیشتری داشته باشد.

بنابراین اگر هدف فقط افزایش استحکام نیست و زمان تولید نیز اهمیت دارد، باید آن را با گزینه‌هایی مانند Grid یا Gyroid مقایسه کرد.


Cubic و Adaptive Cubic چه تفاوتی دارند؟

Two 3D-printed cubes comparing cubic and adaptive cubic infill

Adaptive Cubic چگالی را در بخش‌های حساس افزایش می‌دهد.

 

Cubic ساختاری سه‌بعدی ایجاد می‌کند که می‌تواند برای قطعات کاربردی گزینه مناسبی باشد.

در Adaptive Cubic، تراکم اینفیل در بخش‌های مختلف قطعه به‌صورت یکنواخت باقی نمی‌ماند و می‌تواند بر اساس هندسه و فاصله از سطوح تغییر کند.

این ویژگی برای قطعات بزرگ می‌تواند به کاهش مصرف مواد و زمان چاپ کمک کند، در حالی که بخش‌های مهم‌تر همچنان پشتیبانی مناسبی دریافت می‌کنند. Prusa برای Adaptive Cubic به کاهش مصرف مواد در مقایسه با برخی الگوهای یکنواخت اشاره می‌کند.

این موضوع برای قطعات صنعتی بزرگ اهمیت ویژه‌ای دارد؛ زیرا در یک قطعه حجیم، حتی کاهش نسبتاً کوچک در مصرف فیلامنت می‌تواند روی هزینه نهایی تأثیر بگذارد.


برای قطعات صنعتی چه اینفیلی انتخاب کنیم؟

برای قطعات صنعتی نمی‌توان یک عدد ثابت مانند ۲۰، ۴۰ یا ۶۰ درصد را برای همه پروژه‌ها تجویز کرد.

انتخاب باید با پاسخ به چند سؤال انجام شود:

قطعه چه نیرویی را تحمل می‌کند؟

کششی، فشاری، خمشی، ضربه‌ای یا ترکیبی؟

نیرو از کدام جهت وارد می‌شود؟

این موضوع مستقیماً روی جهت چاپ و انتخاب ساختار داخلی تأثیر دارد.

قطعه چقدر بزرگ است؟

برای قطعات بزرگ، استفاده از ساختارهای تطبیقی می‌تواند به کاهش مصرف مواد کمک کند.

متریال چیست؟

رفتار PLA با PETG، ABS، ASA یا Nylon یکسان نیست.

آیا قطعه باید سبک باشد؟

اگر وزن اهمیت دارد، افزایش بی‌دلیل Infill می‌تواند نتیجه معکوس داشته باشد.

آیا قطعه برای تولید نهایی است یا نمونه اولیه؟

برای نمونه اولیه معمولاً نیازی به تنظیمات مشابه یک قطعه نهایی تحت بار وجود ندارد.

 


آیا تعداد دیواره‌ها از درصد اینفیل مهم‌تر است؟

در بسیاری از قطعات، دیواره‌ها نقش بسیار مهمی در استحکام دارند.

اگر قطعه‌ای قرار است از قسمت بیرونی خود تحت بار قرار بگیرد، افزایش تعداد Perimeter می‌تواند مؤثرتر از پر کردن فضای داخلی باشد.

به همین دلیل هنگام تقویت یک قطعه، بهتر است فقط به Infill نگاه نکنیم.

برای مثال ممکن است به‌جای افزایش Infill از ۲۰ به ۶۰ درصد، ابتدا تعداد دیواره‌ها را افزایش دهیم و سپس با یک درصد متوسط اینفیل، به ترکیب مناسبی از استحکام، وزن و زمان چاپ برسیم.

این تصمیم البته کاملاً به هندسه قطعه و نوع بارگذاری بستگی دارد.


 

تأثیر اینفیل بر زمان چاپ

3D printer with hourglass showing print duration

افزایش اینفیل زمان چاپ را بیشتر می‌کند.

هرچه ساختار داخلی متراکم‌تر باشد، معمولاً مقدار مسیر چاپ نیز بیشتر می‌شود و در نتیجه زمان تولید افزایش پیدا می‌کند.

بنابراین اگر یک قطعه با ۲۰ درصد اینفیل تمام نیازهای کاربردی شما را برطرف می‌کند، افزایش آن به ۸۰ یا ۱۰۰ درصد ممکن است فقط زمان چاپ و مصرف فیلامنت را افزایش دهد بدون اینکه مزیت متناسبی ایجاد کند.

به همین دلیل در تولید حرفه‌ای، هدف معمولاً بیشترین درصد اینفیل ممکن نیست؛ بلکه تنظیم بهینه برای کاربرد قطعه است.


تأثیر اینفیل بر مصرف فیلامنت و هزینه

 

افزایش تراکم داخلی معمولاً به معنای مصرف مواد بیشتر است.

از آنجا که قیمت پرینت سه‌بعدی قطعات صنعتی می‌تواند تحت تأثیر مقدار فیلامنت مصرفی و زمان دستگاه باشد، انتخاب Infill می‌تواند مستقیماً روی هزینه ساخت تأثیر بگذارد.

این موضوع در سفارش‌های چندتایی اهمیت بیشتری دارد.

فرض کنید برای یک نمونه، افزایش Infill فقط مقدار کمی فیلامنت اضافه مصرف کند. این اختلاف شاید در یک قطعه ناچیز باشد، اما اگر همان قطعه در تیراژ ۵۰، ۱۰۰ یا ۵۰۰ عدد تولید شود، اختلاف مصرف مواد و زمان می‌تواند قابل‌توجه شود.

بنابراین تنظیم Infill فقط یک انتخاب فنی نیست؛ بخشی از بهینه‌سازی هزینه تولید نیز محسوب می‌شود.


آیا برای قطعه ضدآب باید اینفیل را روی ۱۰۰ درصد بگذاریم؟

 

لزوماً نه.

۱۰۰ درصد Infill به معنای حذف تمام فضای داخلی نیست که بتوان به‌سادگی آن را معادل «ضدآب بودن قطعه» دانست.

آب می‌تواند از مسیرهایی مانند:
• اتصال بین لایه‌ها
• حفره‌های داخلی
• درزهای هندسی
• محل اتصال چند قطعه
• ترک یا نقص چاپ

عبور کند.

اگر قطعه واقعاً برای نگهداری مایعات یا تماس مداوم با آب طراحی شده باشد، باید علاوه بر Infill، طراحی، تعداد و ضخامت دیواره‌ها، تعداد لایه‌های بالا و پایین، تنظیمات چاپ و حتی انتخاب متریال را بررسی کرد.

بنابراین ۱۰۰ درصد Infill به‌تنهایی تضمین ضدآب بودن قطعه نیست.


برای قطعات تزئینی چه اینفیلی مناسب است؟

 

اگر قطعه صرفاً تزئینی است و بار مکانیکی قابل‌توجهی تحمل نمی‌کند، معمولاً نیازی به درصدهای بالای Infill نیست.

در چنین شرایطی اولویت می‌تواند:
• کاهش وزن
• کاهش مصرف فیلامنت
• کاهش زمان چاپ
• حفظ کیفیت سطح خارجی

باشد.

در این کاربردها، انتخاب درصد متوسط یا پایین می‌تواند منطقی‌تر از پر کردن کامل قطعه باشد.


برای نمونه اولیه چه اینفیلی مناسب است؟

در نمونه‌سازی سریع، هدف همیشه ساخت قوی‌ترین قطعه ممکن نیست.

گاهی هدف این است که:
• فرم قطعه بررسی شود
• ابعاد کنترل شود
• مونتاژ آزمایش شود
• برخورد قطعات مشخص شود
• طراحی قبل از تولید نهایی تست شود

 

در چنین شرایطی می‌توان با تنظیمات سبک‌تر، نمونه اولیه را سریع‌تر و ارزان‌تر تولید کرد.

پس یک مدل اولیه الزاماً نباید با همان تنظیماتی چاپ شود که نسخه نهایی قطعه صنعتی چاپ خواهد شد.


برای قطعات مکانیکی چه تنظیماتی مهم‌تر هستند؟

برای قطعات مکانیکی بهتر است مجموعه‌ای از پارامترها را همزمان بررسی کنیم:

پارامتر تأثیر اصلی

درصد Infill وزن، مصرف مواد و ساختار داخلی
نوع Infill رفتار قطعه در جهت‌های مختلف
تعداد دیواره استحکام پوسته و مقاومت سطحی
ضخامت دیواره مقاومت کلی قطعه
جهت چاپ استحکام بین لایه‌ها و جهت تحمل نیرو
متریال خواص مکانیکی و حرارتی
ارتفاع لایه کیفیت، زمان و رفتار لایه‌ها
دمای چاپ اتصال و کیفیت لایه‌ها

به همین دلیل انتخاب Infill باید بخشی از فرآیند طراحی قطعات برای چاپ سه‌بعدی(DFAM) باشد، نه یک تنظیم جداگانه در پایان کار.


یک اشتباه رایج: انتخاب درصد ثابت برای همه قطعات

فرض کنیم یک کارگاه همیشه تمام قطعات خود را با ۳۰ درصد Infill چاپ کند.

این کار ساده است، اما لزوماً بهینه نیست.

یک مجسمه تزئینی، یک قاب الکترونیکی، یک براکت، یک چرخ‌دنده، یک قطعه خودرو و یک ابزار تولیدی نیازهای یکسانی ندارند.

برای هرکدام باید مشخص شود:

هدف قطعه چیست؟

نیروی واردشده چقدر است؟

وزن چقدر اهمیت دارد؟

هزینه چقدر مهم است؟

چند قطعه تولید می‌شود؟

قطعه در چه دمایی کار می‌کند؟

بعد بر اساس این اطلاعات می‌توان تنظیمات چاپ را تعیین کرد.


یک روش عملی برای انتخاب Infill

اگر بخواهیم فرآیند انتخاب را ساده کنیم، می‌توانیم از این ترتیب استفاده کنیم:

مرحله اول: کاربرد قطعه را مشخص کنید

تزئینی، نمونه اولیه، کاربردی، مکانیکی یا صنعتی؟

مرحله دوم: نیروهای واردشده را بررسی کنید

قطعه قرار است فشار، کشش، خم‌شدن، ضربه یا ترکیبی از این نیروها را تحمل کند؟

مرحله سوم: متریال را انتخاب کنید

خواص مکانیکی و حرارتی متریال باید با محیط کار قطعه هماهنگ باشد.

مرحله چهارم: جهت چاپ را تعیین کنید

جهت لایه‌ها می‌تواند روی استحکام نهایی تأثیر زیادی داشته باشد.

مرحله پنجم: دیواره‌ها را تنظیم کنید

قبل از افزایش شدید Infill، تعداد و ضخامت دیواره‌ها را بررسی کنید.

مرحله ششم: الگوی Infill را انتخاب کنید

در این مرحله می‌توان بین Grid، Gyroid، Triangles، Cubic یا گزینه‌های دیگر انتخاب کرد.

مرحله هفتم: درصد Infill را تنظیم کنید

درصد مناسب را بر اساس کاربرد تعیین کنید، نه بر اساس یک عدد ثابت.

مرحله هشتم: نمونه را تست کنید

اگر قطعه مهم یا صنعتی است، بهتر است قبل از تولید تعداد بالا یک نمونه ساخته و تحت شرایط واقعی بررسی شود.


⭐بهترین Infill برای پرینت سه‌بعدی چیست؟

اگر منظورتان «یک الگوی مناسب برای اکثر کاربردها» باشد، نمی‌توان یک برنده قطعی برای همه قطعات تعیین کرد.

Gyroid به دلیل ساختار سه‌بعدی و عملکرد مناسب در جهات مختلف، یکی از گزینه‌های بسیار خوب برای کاربردهای عمومی و قطعاتی است که بارگذاری چندجهته دارند. Grid نیز به دلیل سادگی، سرعت و عملکرد متعادل، انتخاب عمومی مناسبی است. برای برخی قطعات خاص، الگوهایی مانند Triangles یا Cubic می‌توانند مناسب‌تر باشند

بنابراین بهتر است به‌جای سؤال «قوی‌ترین Infill چیست؟» بپرسیم:

کدام Infill برای این قطعه و این نوع بارگذاری مناسب‌تر است؟

این تغییر نگاه، در پروژه‌های صنعتی اهمیت زیادی دارد.


 

آیا افزایش Infill هزینه پرینت سه‌بعدی را زیاد می‌کند؟

Hand holding coins beside 3D-printed part and filament

افزایش اینفیل هزینه چاپ را بالا می‌برد

بله، معمولاً افزایش درصد Infill باعث افزایش مصرف مواد و زمان چاپ می‌شود و می‌تواند هزینه نهایی را بالا ببرد.

اما مقدار این افزایش برای هر قطعه متفاوت است و به عواملی مانند:
• حجم قطعه
• هندسه
• درصد Infill
• الگوی Infill
• تعداد دیواره‌ها
• ارتفاع لایه
• سرعت چاپ
• متریال

وابسته است.

به همین دلیل نمی‌توان فقط بر اساس درصد Infill قیمت یک قطعه را تعیین کرد.


برای تولید قطعات صنعتی چاپیتک چه اینفیلی انتخاب می‌کند؟

در پروژه‌های سفارشی، بهتر است تنظیمات چاپ بر اساس خود قطعه تعیین شوند، نه اینکه برای همه سفارش‌ها یک پروفایل ثابت استفاده شود.

در یک پروژه صنعتی ابتدا باید مشخص شود قطعه چه کاربردی دارد، چه نیروهایی به آن وارد می‌شود، چه متریالی مناسب است و چه محدودیت‌هایی از نظر وزن، زمان و هزینه وجود دارد.

سپس می‌توان بر اساس این اطلاعات، ترکیبی از:
• جهت چاپ
• تعداد دیواره
• ضخامت پوسته
• نوع Infill
• درصد Infill
• ارتفاع لایه
• دمای چاپ
• سرعت چاپ

را انتخاب کرد.

این رویکرد باعث می‌شود قطعه صرفاً «چاپ‌شده» نباشد؛ بلکه برای کاربرد موردنظر طراحی و تنظیم شده باشد.


جمع‌بندی

چه درصد اینفیلی برای پرینت سه‌بعدی انتخاب کنیم؟

انتخاب Infill یکی از مهم‌ترین تنظیمات اسلایسر است، اما نباید آن را به یک عدد ثابت محدود کرد.

برای مدل‌های تزئینی معمولاً درصدهای پایین‌تر کافی هستند. برای نمونه‌های اولیه می‌توان از تنظیمات سبک‌تر استفاده کرد و برای قطعات کاربردی یا صنعتی، درصد و الگوی Infill باید با توجه به نیرو، متریال، هندسه و جهت چاپ انتخاب شود.

همچنین افزایش Infill همیشه بهترین روش افزایش استحکام نیست. در بسیاری از پروژه‌ها، تعداد دیواره‌ها، جهت چاپ و انتخاب متریال می‌توانند به اندازه یا حتی بیشتر از درصد پرشدگی اهمیت داشته باشند.

بنابراین اگر قطعه‌ای برای استفاده واقعی طراحی شده است، به‌جای انتخاب تصادفی یک درصد Infill، ابتدا کاربرد و شرایط کاری آن را مشخص کنید و سپس تنظیمات چاپ را بر اساس نیاز واقعی قطعه انتخاب کنید.


هدف فقط چاپ قطعه نیست؛ هدف ساخت قطعه‌ای است که برای کاربرد واقعی شما عملکرد مناسبی داشته باشد.

برای انتخاب تنظیمات مناسب قطعه تان مطمئن نیستید؟

برای مشاوره و استعلام هزینه ساخت قطعه با چاپ سه بعدی با چاپیتک در ارتباط باشید.

(دریافت مشاوره و استعلام قیمت)

(ارسال فایل و دریافت مشاوره)


 

⭐سوالات متداول درباره Infill پرینت سه‌بعدی (FAQ)

 

1) Infill در پرینت سه‌بعدی چیست؟

Infill ساختار داخلی قطعه است که فضای میان دیواره‌های بیرونی و لایه‌های سطحی را پر می‌کند. درصد و الگوی آن می‌تواند روی وزن، مصرف فیلامنت، زمان چاپ و رفتار مکانیکی قطعه تأثیر بگذارد.


2) بهترین درصد Infill برای پرینت سه‌بعدی چقدر است؟

عدد ثابتی برای همه قطعات وجود ندارد. برای بسیاری از قطعات عمومی، محدوده‌های متوسط مانند ۱۵ تا ۲۵ درصد می‌تواند نقطه شروع مناسبی باشد، اما قطعات صنعتی و مکانیکی باید بر اساس کاربرد واقعی طراحی و تنظیم شوند.


3) آیا Infill بیشتر باعث افزایش استحکام می‌شود؟

افزایش Infill می‌تواند استحکام را افزایش دهد، اما رابطه آن با استحکام خطی نیست. تعداد دیواره‌ها، جهت چاپ، متریال و هندسه قطعه نیز اهمیت زیادی دارند.


4) Gyroid بهتر است یا Grid؟

هیچ‌کدام همیشه برتر نیستند. Gyroid برای بارگذاری چندجهته و نسبت استحکام به وزن مناسب گزینه خوبی است، در حالی که Grid یک انتخاب عمومی و سریع برای بسیاری از قطعات محسوب می‌شود.


5) آیا برای قطعات صنعتی باید Infill را روی ۱۰۰ درصد گذاشت؟

خیر. ۱۰۰ درصد Infill همیشه لازم نیست و می‌تواند مصرف مواد، وزن، زمان چاپ و هزینه را افزایش دهد. تنظیمات باید بر اساس کاربرد و شرایط بارگذاری تعیین شوند.


6) آیا Infill روی قیمت پرینت سه‌بعدی تأثیر دارد؟

بله. افزایش Infill معمولاً مصرف فیلامنت و زمان چاپ را افزایش می‌دهد و این دو عامل می‌توانند روی هزینه تولید اثر بگذارند.


7) برای قطعات مکانیکی چه چیزی مهم‌تر است؛ Infill یا دیواره؟

هر دو مهم‌اند، اما در بسیاری از هندسه‌ها افزایش تعداد و ضخامت دیواره می‌تواند راهکار مؤثرتری نسبت به افزایش شدید Infill باشد. تصمیم نهایی باید بر اساس محل و جهت اعمال نیرو گر شود.


8) نیاز به تنظیم حرفه‌ای فایل برای چاپ سه‌بعدی دارید؟

اگر فایل سه‌بعدی دارید اما نمی‌دانید چه متریال، درصد Infill، تعداد دیواره یا جهت چاپی برای آن مناسب است، می‌توانید مشخصات قطعه و کاربرد آن را برای چاپیتک ارسال کنید تا تنظیمات مناسب بر اساس شرایط پروژه بررسی شود.


فهرست مطالب پیشنهادی